Ondanks occasionele misverstanden, traceert de viool zijn linage direct naar Italië tijdens de 16e eeuw. Het evolueerde uit eerdere gebogen snaarinstrumenten zoals de rebec en de vielle (ook bekend als de middeleeuwse viel), die wijd verspreid waren over Europa lang voordat de viool's gestandaardiseerde vorm ontstond.
De transformatie vond plaats in noordelijke Italiaanse steden als Brescia en Cremona, waar meester luters – beroemdste Andrea Amati, gevolgd door de Guarneri en Stradivari families – het instrument's architectuur verfijnden: de gebogen boven- en onderkant, de f-gaten, de gebogen bouts, en de interne basbalk en klankpaal. Deze innovaties gaven de viool zijn projecterende toon, dynamisch bereik en expressieve capaciteit, wat het blauwdruk vestigde dat vandaag nog gebruikt wordt.
Hoewel gebogen snaarinstrumenten in veel culturen bestonden – inclusief India's esraj, sarangi, en dilruba – ontwikkelden deze zich onafhankelijk en delen ze alleen het brede principe van boog-gedreven snaartrilling. De moderne viool is onmiskenbaar een Italiaanse uitvinding, gecodificeerd in de werkplaatsen van de Renaissance.