Oude Voorlopers (vóór 500 n.Chr.): Egyptische oud, Griekse lyra, Romeinse cithara – geknipte snaren over resonerende lichamen.
Middeleeuws Europa (5e–15e eeuw):
Renaissance–Barok (14e–18e eeuw): Vihuela evolueert tot 5-choorden gitaar; Barokgitaar voegt re-entrant stemming toe.
19e Eeuw – Klassieke Gitaar Gestandaardiseerd: Antonio de Torres Jurado (Spanje) vestigt moderne klassieke gitaar: waaierbracing, groter lichaam, 6 enkele snaren, 650mm schaal.
Late 19e–Vroeg 20e Eeuw – Staalsnaar & Archtop: VS-makers (Martin, Gibson) ontwikkelen X-bracing voor staalsnaren; Orville Gibson creëert archtop (f-gaten, gesneden top).
jaren '30–'50 – Elektrische Gitaar: Rickenbacker "Frying Pan" (1931, lap steel); Gibson ES-150 (1936, holle lichaam); Fender Telecaster (1950), Stratocaster (1954); Gibson Les Paul (1952) – solidbody revolutie.
Moderne Variaties: Klassiek, staalsnaar acoustisch, archtop, solidbody elektrisch, semi-hol, basgitaar, uitgebreid bereik (7/8/9-snarig), MIDI/controllers.