Muziekgeschiedenisboeken plaatsen de piano-uitvinding vaak in de Klassieke era (1750–1820), naast Mozart, Haydn, en Beethoven. Maar de instrumenten echte geboorte vond een halve eeuw eerder plaats, in een Florentiijnse werkplaats, stevig binnen de Barokperiode (1600–1750). De verwarring voort uit het verwarren van uitvinding met popularisering.
Bartolomeo Cristofori (1655–1731), bewaarder van instrumenten voor het Medici-h of, bouwde de eerste gravicembalo col piano e forte ("klavecimbel met zacht en luid") circa 1700. De naam onthult de doorbraak: in tegenstelling tot het klavecimbel, dat snaren plukt bij vast volume, gebruikte Cristoforis mechaniek hamers die snaren sloegen met kracht evenredig aan de aanraking van de speler. Dynamische controle – piano (zacht) en forte (luid) – was nu mogelijk vanaf het toetsenbord zelf.
1700 zit vierkant in de late Barok. Bach was 15. Handel was 15. Vivaldi was 22. De dominante toetseninstrumenten waren het klavecimbel, viola da gamba, en Baroktrompet. Cristoforis uitvinding was een curiositeit – bewonderd door de wenigen die het ontmoetten, maar te duur, mechanisch complex, en tonale onbekend om het klavecimbel direct te verdringen. Hij bouwde misschien 20 instrumenten; er zijn er drie bewaard (in New York, Rome, en Leipzig).
De Klassieke era vond de piano niet uit – het verfijnde en adopteerde het. Belangrijke ontwikkelingen:
De Klassieke componisten schreven het repertoire dat de piano maakte centraal in Westerse muziek. Hun werken zijn de piano's "coming out party." Maar de gast van eer arriveerde 50 jaar vroeg, in Barokkleding. Cristoforis 1700-doorbraak erkennen vermindert Mozart of Beethoven niet – het eert de ingenieur wiens hameractie hun muziek mogelijk maakte.