Een idiofoon is een muziekinstrument dat geluid produceert voornamelijk door de trilling van zijn eigen lichaam—zonder snaren, membranen, of luchtkolommen. Het is een van de oudste en meest universele instrumentenklassen in het Hornbostel-Sachs classificatiesysteem.
Kerkklokken, tempelbellen, Javaanse gamelan gongs, orkestrale buisbellen.
Xylofoon, marimba, glockenspiel, vibrafoon, balafon, metallofoon.
Claves, cymbalen, kastagnetten, maracas, sistrum, regenstaf, shekere.
Mondharp (lamellofoon), mbira/kalimba (duimpiano), muzikale zaag, nagelviool.
Stenen platen of rotsen geslagen om toon te produceren—onder de oudste bekende idiofonen, gevonden in prehistorische sites wereldwijd.
Idiofonen verschijnen in elke cultuur, weerspiegeld in diverse sonische tradities en beschikbare materialen. Van de Afrikaanse balafon tot de Europese driehoek, de Aziatische bianzhong tot de Latijns-Amerikaanse cajón (hoewel de cajón betwist is), vormen idiofonen een enorme, levendige familie van zelf-klinkende instrumenten.