Ray Charles was grotendeels autodidact, maar zijn pad werd gesteund door cruciale figuren en instellingen.
Aretha Robinson, zijn moeder, speelde piano in hun bescheiden huis in Greenville, Florida. Ze gaf geen formele lessen, maar liet hem het instrument verkennen. Toen hij zijn zicht verloor door groene staar (volledig blind op 7-jarige leeftijd), werd de piano zijn primaire interface met de wereld.
Deze staatelijke instelling gaf zijn formele muziekonderwijs. Daar:
De school gaf hem techniek; de straat gaf hem stijl. Hij absorbeerde blues, gospel en jazz van radio-uitzendingen (Grand Ole Opry, WLAC Nashville) en lokale juke joints. Hij leerde "op gehoor spelen" in de ware zin – de rauwe emotie van de kerk en de juke joint vertalend naar zijn vingers. De synthese van conservatoriumdiscipline en straatziel creëerde de architect van soulmuziek.