Hier is de bron van eindeloze beginnerverwarwing: De klarinet is niet "in de toonart van B♭" – het is een concert-pitch instrument in de toonart van A (voor de standaard sopraanklarinet). Toch wordt het universeel een "B♭ klarinet" genoemd. Waarom?
De klarinet's geschreven muziek getransponeerd is een grote seconde (hele toon) omhoog. Wanneer een klarinetist een geschreven C leest, is de klinkende toonhoogte B♭. Wanneer ze een geschreven D lezen, is de klank C. Het instrument klinkt een grote seconde lager dan geschreven.
Vroegere klarinetten (18e eeuw) kwamen in veel toonarten – C, B♭, A, E♭, etc. De B♭ klarinet bleek de meest veelzijdig voor ensemble spelen (helder genoeg voor orkestrale projectie, comfortabele vingering voor de meeste toonarten). Als het de standaard werd, bleef de transpositieconventie steken: componisten schreven voor "Klarinet in B♭" om de transpositie aan te duiden, niet de fundamentele toonart van het instrument.
De naam eert de historische standaard, niet de akoestische realiteit. Eenmaal je "klinkt een grote seconde lager" geïnternaliseerd hebt, verdwijnt de verwarwing.