In tegenstelling tot wat de eenvoud van de knoppenlayout zou suggereren, gaan piano-accordeons in hun moderne chromatische vormen vooraf aan knopaccordeons.
Het pianotoetsenbord was al de dominante muzikale interface in Europese salons en conservatoria. Vroege accordeonmakers maakten gebruik van die bekendheid—spelers konden hun toetsenbordvaardigheden direct overbrengen. Knopsystemen (diatonisch toen chromatisch) evolueerden voor compactheid, uniforme vingersatz over toonsoorten, en ergonomische dichtheid—voordelen die meer tellen voor gevorderde spelers dan voor beginners.
Vandaag de dag bestaan beide naast elkaar: piano-accordeon domineert in Amerika, VK, West-Europa; chromatische knopaccordeon (C-systeem/B-systeem) domineert in Oost-Europa, Rusland, Frankrijk, Scandinavië; diatonische knopaccordeon heerst in folktradities (Iers, Cajun, Tex-Mex, Baltisch). Het antwoord op "wat kwam eerst" hangt af van welke tak van de familieboom je volgt—maar de chromatische piano-toetsenbordaccordeon bereikte eerder commerciële rijpheid.