Twintigste-eeuwse componisten braken met traditie door deze innovatieve technieken:
Atonaliteit verlaat een tonale centrum, gebruikt dissonantie voor ambiguïteit. Polytonaliteit laagt meerdere toonarten simultaan voor botende, complexe texturen.
Organiseert toonhoogte, duur, dynamiek in geordende series, systematisch gevarieerd door een stuk heen.
Incorporeert willekeur – improvisatie, dobbelstenen, onbepaalde elementen – in compositie.
Elektroakoestisch mengt akoestische instrumenten met elektronische verwerking (band, synthesizers). Elektronische muziek gebruikt puur elektronische generatie.
Herhalende patronen, beperkt materiaal, graduele evolutie – creëert meditatieve, hypnotische texturen (bijv. Steve Reich, Philip Glass).
Analyseert en manipuleert klankspectra via computer, producerend rijke, complexe timbres.
Onconventionele speel/zangmethoden: ongewone articulaties, instrumentvoorbereidingen, vocale multiphonics, keelzang.
Deze benaderingen vouden het klankpalet van muziek uit, vormden hedendaagse compositie.