Het cembalo was het centrale toetseninstrument van de barokke en vroege klassieke periodes (ca. 1600–1780). Zijn geprikte snaars, heldere articulatie en rol als continuo inspireerden een enorm, toegewijd repertoire. Vijf titanen domineren deze literatuur.
De piek. Das Wohltemperierte Klavier (48 preludes en fugues), Goldbergvariaties, Franse/Engelse Suites, Partitas, concerten (BWV 1052–1058). Bach ontginnde elke contrapuntische, harmonische en expressieve mogelijkheid – waardoor het cembalo een universum op zich werd.
"Couperin le Grand." Vier boeken Pièces de clavecin geordend in ordres (suites). Zijn muziek is de personificatie van de Franse style galant: elegantie, ornamentatie (agréments) en poëtische titels ("Le Tic-Toc-Choc," "Les Barricades Mistérieuses").
555 clavecinsonates – meestal eensatig, binaire vorm. Spaanse volksritmes (flamenco, fandango), durfende handkruisingen, harmonische verrassingen en gitaarachtige rasgueado-effecten. Geschreven voor het Spaanse hof; de heldere aanslag van het cembalo past er perfect bij.
Publiceerde Suites de pièces pour le clavecin (1720, 1733). Krachtig, harmonisch rijk, vaak orchestraal in concept. Ging het cembalo ook uitgebreid in als continuo in opera's/oratoria – wat de barokke basso continuo-praktijk definieerde.
Drie boeken Pièces de clavecin. Theoretisch innovator (Traité de l'harmonie) wiens muziek revolutionaire harmonie en programmerende flair vertoont: "Le Rappel des oiseaux" (vogelgeluiden), "Les Cyclopes" (mythische kracht), "L'Enharmonique" (modulatie-doolhof).
De 20e-eeuwse heropleving van het cembalo (Wanda Landowska, Gustav Leonhardt, Trevor Pinnock) bracht dit repertoire weer tot leven – wat de tijdloze vitaliteit ervan bewijst.