Blueszangers met Uitzonderlijk Diepe, Bas-Stemmen
Echte basstemmen (onder E2) zijn zeldzaam in de blues; de meeste geciteerde 'diepe' zangers zijn eigenlijk baritonen of tenoren met buitengewone lage uitstrekkingen. Hier zijn artiesten gevierd voor hun subterrane timbres.
Mannelijke Stemmen
- Howlin' Wolf – Grotende, gruwende lage frequenties; stem als tektonische platen die verschuiven.
- Muddy Waters – Resonante, gebiedende bariton-bas; de 'stem van de Delta' geëlectrifieerd.
- Champion Jack Dupree – Diepe, rollende piano-vocaal stijl; New Orleans barrelhouse-autoriteit.
- Percy Mayfield – Zachte, diepe lage register; schrijver van "Hit the Road Jack", sublieme balladeer.
- Big Bill Broonzy – Vielzijdig, kon écht lage noten met autoriteit bereiken.
- T-Bone Walker – Verrassend diepe spreek-/zangstem onder de suave jazz-blues.
- Otis Rush – Intens, laag-gecentreerde levering; "I Can't Quit You Baby" meesterwerk.
- Robert Johnson – Spijtende lage register op opnames; mythische resonantie.
Vrouwelijke Stemmen (Contralto/Diep Alt)
- Koko Taylor – "Koningin van de Blues"; donderende, mannelijk-lage kracht.
- Nina Simone – Contralto van operatische diepgang; "Feeling Good," "Sinnerman" zwaarte.
- Etta James – Mezzosopraan met borstige lage uitstrekking (geen bas).
- Louis Jordan – Alt/tenor (man); in sommige lijsten per ongeluk opgenomen.
Deze stemmen zongen niet alleen laag – ze belichaamden het gewicht van de blues.