In het Ministerie van Waarheid, waar geschiedenis dagelijks herschreven wordt, gebruikt Winston Smith een typemachine — een klapperend, mechanisch anachronisme in een wereld van teleschermen en stemgeactiveerde systemen. Het is meer dan een hulpmiddel; het is een symbool. De typemachine eist fysieke betrokkenheid: elke toetsaanslag is een bewuste daad, achterlatend een onveranderlijke indruk op papier. In een samenleving waar de Partij het verleden controleert door digitale records te bewerken, vertegenwoordigt de typemachine individuele gedachte gemaakt tastbaar, weerstandig tegen instant wissen. Toen Winston zijn dagboek begint, is hij niet alleen aan het registreren — hij rebelleert.