Pianist en componist Scott Joplin was een van de meest significante muzikale figuren van de 20e eeuw. Hij was een leidende figuur in het muziekgens ragtime, een vorm die populair was tijdens de vroege 1900s. Een van Joplin's meest blijvende composities was de "Maple Leaf Rag", een melodie die meer dan 100 jaar later nog herkenbaar is.
Ragtime is een piano-gebaseerde voorloper van jazz, immens populair in de jaren 1890 en daarna. Afro-Amerikaanse pianist en componist Scott Joplin heeft ragtime niet uitgevonden en was ver verwijderd de enige beoefenaar, maar hij blijft de figuur die het meest met het genre geassocieerd wordt. Ragtime mengde tempo's uit marsen en minstreltjes, gekenmerkt door een "geribbeld" gesyncopeerd ritme. Op dat moment werden nummers verkocht via bladmuziek zodat mensen de muziek op pianos in hun eigen huizen konden spelen. Nummers waren ook beschikbaar op "rollen" voor spelerpianos, waarbij een muzikant het nummer uitvoerde op een speciaal piano dat een rol papier met perforaties voor elke opeenvolgende noot creëerde. Geladen in een spelerpiano, werd de uitvoering min of meer gerepliceerd.
Joplin publiceerde "Maple Leaf Rag" in 1899. De naam van het nummer afgeleid van de Maple Leaf Club in Sedalia, Missouri, een sociale club die in een lokale salon bijeenkwam waar Joplin frequent optrad. De "Maple Leaf Rag" werd het eerste instrumentale stuk muziek dat meer dan 1 miljoen exemplaren bladmuziek verkocht. In 1916 voerde Joplin zelf de "Maple Leaf Rag" uit voor een pianorol.
Joplin klaagde dat mensen die zijn composities uitvoerden, ze doorgaans sneller speelden dan hij bedoelde, misschien om op te vallen. In zijn rol van "Maple Leaf Rag" houdt Joplin het tempo op een bewust matig tempo. Zoals in de meeste ragtimenummers, heeft "Maple Leaf Rag" twee belangrijke ritmische elementen: het continue gebruik van syncope doorheen en het gebruik van basnoten afwisselend met akkoorden gespeeld met de linkervoet. Hoewel de rol geen variaties in volume kan vertalen die Joplin zou hebben gebruikt, biedt het wel een accurate sonische "afbeelding" van het nummer met het ritme en tempo zoals Joplin bedoelde.
New Orleans jazzpianist Jelly Roll Morton nam een versie van "Maple Leaf Rag" op in 1938. Morton's versie is meer akin aan de jazz van de late jaren 30 dan de ragtime van de eeuwwisseling, maar zijn versie bevat enkele ritmische variaties die niet in Joplin's versie voorkomen. Morton's versie is sneller dan Joplin's, die een langzaam, constant tempo had. Zoals muzieprofessor Robert Zimmerman schrijft: "Morton's spelen heeft meer een two-beat gevoel waar Joplin's dichter bij 4/4 ligt, vooral aan het begin, wanneer het stride-patroon nog niet in de linkervoet gebeurt."