De eerste iconische rockhymnes gaan terug tot de geboorte van rock 'n roll in de jaren 60. Bands als The Who en Jimi Hendrix experimenteerden met innovatieve klanken die een enorme sensatie veroorzaakten in de jeugdcultuur. De jaren 70 zagen de rockhymne volwassen worden met grote "stadium rock"-bands als Led Zeppelin en Pink Floyd. De rockhymnes van de jaren 90 toonden een verschuiving van flamboyance naar ondermaatsheid.
Een decennium van grote muzikale experimenten. De eerste klassieke rockhymnes werden geschreven en uitgegeven. Enkele iconische voorbeelden: The Kinks' 1964-hit "You Really Got Me", Bob Dylan's 1965 proto-hymne "Subterranean Homesick Blues", The Rolling Stones' 1968 "Jumpin' Jack Flash" en Jimi Hendrix' versie van "All Along the Watchtower" (ook 1968).
De geboorte van wat velen de definitie van de rockhymne noemen. Rock had zich volledig in de mainstream gevestigd en bands vulden stadions wereldwijd. Opvallende nummers: Led Zeppelin's "Whole Lotta Love" (1970), The Who's "Baba O'Riley" (1971), Lynyrd Skynyrd's "Free Bird" (1974), Pink Floyd's "Comfortably Numb" (1979).
Een decennium van flamboyance en excess. Rockhymnes waren extreem commercieel haalbaar. Uitblinkers: Pat Benatar's "Love is a Battlefield" (1983), Bruce Springsteen's "Born to Run" (1985), Bon Jovi's "Livin' on a Prayer" (1986), Guns 'n' Roses' "Sweet Child O' Mine" (1988).
De geboorte van Grunge, een reactie op de dekadente rockbands van de jaren 80. Kenmerken: simpele akkoordpatronen, vervormde gitaars, nadenkende tekens. Opvallende hymnes: Nirvana's "Smells Like Teen Spirit" (1991), Alice in Chains' "Them Bones" (1992), Soundgarden's "Black Hole Sun" (1994), Hole's "Celebrity Skin" (1998).