De jaren 60 in de Verenigde Staten stonden in het teken van verandering en protest tegen culturele en rasselijke scheidingen en internationale oorlogen. Binnenlands vocht de burgerrechtenbeweging voor gelijkheid en burgerlijke vrijheden, ongeacht geslacht of ras. Verderop ontbrandde de esculerende oorlog in Vietnam een kloof tussen voorstanders en tegenstanders. Muziek speelde een grote rol in de protesten, met diverse iconische protestnummers die algemeen bekend werden.
Dit is een van de bekendste protestnummers ter wereld, dankzij de muzikanten, politici en burgerechtsleiders die het zongen of naar de titel verwiez. Het nummer is een samenvoeging van de lering uit een gospelhymne uit 1901 en de muziek uit een 19e-eeuwse negro-spiritual. Het is door tientallen artiesten opgenomen, maar werd echt beroemd toen folkzangeres Joan Baez het in 1963 zong voor 300.000 demonstranten tijdens een mars op Washington D.C. Later gebruikten dr. Martin Luther King Jr. en president John F. Kennedy de titelzin.
Eén van Bob Dylans nummers over oorlog en vrede, en misschiel wel zijn bekendste protestnummer. Uitgebracht in 1963 op "The Freewheelin' Bob Dylan". In 1999 werd het opgenomen in de Grammy Hall of Fame. Het stelt vragen over hoeveel oorlog, vernieling, dood en apathie er moeten zijn voordat positieve verandering kan plaatsvinden. Elke refrain eindigt met de ambiguë zin: "The answer is blowin' in the wind."
Behalve de zin "Turn, Turn, Turn" en de laatste regel ("I swear it's not too late") stammt de tekst uit het bijbelse boek Prediker. Pete Seeger schreef het in 1959, nam het 1962 op, maar het werd nog bekender door de cover van The Byrds in 1965. De lering stelt dat er een tijd is voor alles – geboorte en dood, zaaien en oogsten, oorlog en vrede. De laatste regel wordt geïnterpreteerd als: het is nooit te laat voor vrede.
John Lennon schreef dit in 1969 tijdens een "bed-in" met Yoko Ono. Toen een reporter vroeg wat het punt was, antwoordde Lennon: "All we are saying is give peace a chance." Hij gebruikte de zin voor tekst en muziek, en voerde het meerdere keren uit tijdens de bed-in. In het nummer zet hij de popcultuur van die tijd aan de kant ten gunste van de vredepleit. Uitgebracht in juni 1969.