Twee van de populairste genress zijn het vredenummer (vaak "protestnummer") en het oorlogsnummer. In het vredenummer uit de zanger zijn wens tot einde van conflict en geweld. In het oorlogsnummer – pro- of anti-oorlog – beschrijft de zanger een specifiek conflict, oftewel troops aanmoedigend of het bestaan bejammerend. Er zijn tal van ideeën voor nieuwe vrede- en oorlogsnummers.
Vanwege hun vage vijand en onduidelijke succes-/faalfactoren, hebben de conflicten in Irak en Afghanistan veel minder populaire nummers opgeleverd dan WOII en Vietnam, die oneindig materiaal boden. Dat betekent niet dat de oorlogen geen inspirerende thema's hebben: een schijnbaar eeuwigdurend conflict, regeringsonbehendigheid, een schaduwvijand – allemaal prima onderwerp voor een compositie.
Na de Koude Oorlog zijn nummers over kernvernieling – eens een must voor elke selfrespecterende punkband – vrijwel verdwenen. Maar dat betekent niet dat de kernoorlogsdreiging aanzienlijk afgenomen is. Tienduizenden kernwapens bestaan nog, sommige in handen van vijandige staten als Noord-Korea. De tijd is rijp voor nieuwe kernoorlogsnumbers.
Protestnummers zijn lang – meestal terecht – gelabeld als onpatriotisch, beschuldigd troopermorale te ondermijnen door te suggereren dat soldatenbijdragen niet gewaardeerd worden. De meest welsprekende anti-oorlogsnumbers zijn zowel anti-oorlog als pro-soldaat, scheiden conflict van degenen die de oorlog vochten en vermenschelijken de slachtoffers. "Clean Cut Kid" van Bob Dylan en "Disposable Heroes" van Metallica (beide over Vietnam-soldaten) doen dit meesterlijk.
Zoveel "protest"nummers zijn minder protest tegen een specifieke oorlog dan journalistieke verslagen ervan. "Rooster" van Alice in Chains en "For What It's Worth" van Buffalo Springfield kronikelden de Vietnamoorlog (of in het geval van Buffalo Springfield, de protesten) zonder partij te kiezen. In 2010 waren er weinig objectieve verhalen over moderne ervaringen van Amerikaanse soldaten.
Gegeven de globale aard en dominantie in 21e-eeuwse VS-politiek, zijn verrassend weinig nummers geschreven over de globale oorlog tegen terrorisme. Hoewel, per Entertainment Weekly, na 11 september een golf pro-oorlogsnumbers verschenen, is er seither een relatieve tekortkoming aan materiaal.