Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Liedjes en songteksten

Hoe je toonsoorten gebruikt in liedjesschrijven

Toonsoorten zijn een van de nuttigste tools in de westerse muziektheorie. Dit fundamentele aspect van compositie geeft een muzikaal stuk een tonale centrum binnen de 12-noot chromatische toonladder, terwijl het veel lastige toevallige tekens (accidentalen) overbodig maakt. De basis van toonsoorten leren maakt je nummer makkelijker te lezen en uit te voeren.

Benodigdheden

Instructies

  1. Bepaal welke toonsoort (of toonsoorten) je gaat gebruiken. De beste manier is om je neer te zetten aan een piano (of ander chromatisch akkoordinstrument, zoals een gitaar) en het in een paar verschillende toonsoorten uit te proberen door het nummer op verschillende noten te beginnen. Observeer hoe het karakter en de toonkleur van het stuk klinkt in verschillende toonsoorten, en overweeg hoe makkelijk het is voor je om in verschillende registers te zingen (aannemend dat je het nummer zult zingen – als iemand anders gaat zingen, overweeg of hun zangstem hoger of lager is dan die van jou). Als je moeite hebt om uit te maken welke toon in je nummer de eerste graad van de toonsoort is, geeft de laatste noot van het nummer je de toonsoort.

  2. Maak je vertrouwd met de basis van toonsoortentheorie. De toonsoort C-majeur is de meest basale handtekening, omdat deze geen kruisen of mollen bevat. De andere toonsoorten werken door telkens één kruis of mol toe te voegen (deze heten accidentalen). De volgorde waarin deze accidentalen toegevoegd worden is consistent en gaat als volgt: B, E, A, D, G, C en F voor mollen, en F, C, G, D, A, E en B voor kruisen. De toonsoort wordt bepaald door te kijken naar de naam van de voorlaatste mol in de toonsoort – bijvoorbeeld, de toonsoort met de mollen B, E en A is de toonsoort Es (Es-majeur) – of door te kijken naar de noot een halve toonstap hoger dan het laatste kruis in een kruistoonsoort, zoals in de toonsoort G-majeur, die slechts een F-kruis in de handtekening heeft.

  3. Kies een toonsoort voor een mineure toonsoort, indien nodig. Voor mineure toonsoorten, schrijf de toonsoort van de relatieve majeure toonsoort; dit is de toonsoort die een kleine derde (vier halve toonstappen) boven de eerste graad van je mineure toonsoort ligt. Bijvoorbeeld, als je een nummer in A-mineur wilt schrijven, is de toonsoort dezelfde als die van C-majeur: geen kruisen of mollen.

  4. Schrijf de toonsoorten correct op je notenpapier. Aan het begin van elke muziekregel (aan de linkerkant), schrijf (in deze volgorde) het clèteken, de toonsoort, dan de maatsoort voordat je de muziekregel zelf schrijft. De toonsoort moet genoteerd worden met kruis- of molsymbolen op de balklijnen en -ruimtes in de volgorde uit stap 2, met alle symbolen in het middenoctaaf van het balk geschreven.

  5. Wijzig je toonsoort met het correcte gebruik van accidentalen. Tijdens je nummer, als je toonhoogtes wilt schrijven die buiten de toonsoort vallen, noteer ze dan met de correcte accidentalen. Bij het schrijven in een mol-toonsoort betekent dit doorgaans mollen gebruiken om de veranderde toonhoogte te noteren (bijv. Es in plaats van Dis). Gebruik ook ontbindingstekens om een mol in de toonsoort te verlagen of een kruis te verhogen.

Liedjes en songteksten

Related Categories