Uitgebracht in 2009 als leadsingle van No Line on the Horizon, wordt "Get On Your Boots" vaak verkeerd onthouden als een late-80s track – misschien omdat de agressieve, garage-rock energie de Rattle and Hum-era oproept. Maar dit nummer vertegenwoordigt U2 op hun meest politiek dringende en sonisch onrustige in de 21e eeuw.
Bono beschreef het als "een clubtrack met geweten" – een dansbare ritmesectie (Larry Mullen Jr.'s maritieme beat, Adam Clayton's fuzz bas) die lyrics onderbouwt die spiraaln van mondiale angst tot intieme dankbaarheid.
"The future needs a big kiss / Warmth in the cold / The future needs a big kiss"
Geschreven tijdens de financiële crisis van 2008 en lopende Irak/Afghanistan-oorlogen, vangen deze regels een wereld die op de klippen staat. De "big kiss" is niet romantisch – het is een eis voor radicaal mededogen, een schok van menselijkheid tegen systemische kou.
"Get on your boots, the future needs a big kiss / Let me in the sound"
"Boots" fungeert als multivalente metafoor: combatlaarzen (gereedheid voor strijd), werklaarzen (opduiken, de arbeid doen), danslaarzen (belichaamde vreugde als verzet). "Let me in the sound" suggereert zowel muzikale immersie als een smeekbede voor inclusie in het culturele gesprek.
Regels als "Sexy boots, get on your boots" en "You don't know how beautiful you are" juxtaponeren consumentistische afleiding ("sexy boots") met de menselijke kost van oorlog ("let me in the sound" → laat me de waarheid horen). De couplet "Free me from the dark dream / Candy floss and gasoline" oproept een samenleving geanesthetiseerd door spectacle terwijl brandstof verbrand wordt voor eindeloze conflict.
"You free me / You free me / You free me..."
Na de politieke breedte vernauwt de bridge tot persoonlijke redding – breed geïnterpreteerd als dankbaarheid aan Ali Hewson (Bono's vrouw) en familie. Deze schuiving van macro naar micro is klassiek U2: het politiek is persoonlijk, het universeel intiem.
Opgenomen in Fez, Marokko, en Dublin met producenten Brian Eno, Daniel Lanois en Steve Lillywhite, weerspiegelt de track's gritty, loop-gebaseerde constructie de poging van de band om Noord-Afrikaanse ritmen te fuseeren met industriële rock. De gitaarriff – Page-achtig in zijn eenvoud – was naar verluidt geïnspireerd door Tinariwen's woestijnblues.
Critici waren verdeeld: sommigen roemden de urgentie; anderen vonden het overladen. Commercieel haalde het #1 in meerdere landen maar strandde op #26 in de US Hot 100. In retrospectief staat "Get On Your Boots" als U2's laatste grote "grote statement" single – een rommelige, gepassioneerde, gefaalde poging om een verblinde wereld wakker te schudden. De laarzen blijven open, de toekomst wacht nog steeds op die kus.