De zin "the sound of silence" in Simon & Garfunkel's 1964 klassieker is een leerboekoxymoron: stilte duidt de afwezigheid van geluid aan, dus het beschrijven ervan als hebbend een "geluid" creëert een bewuste contradictie. Dit retorische apparaat onderstreept het nummer's centrale thema – communicatie's mislukking in de moderne samenleving. Het "geluid" is niet auditief; het is het tastbare gewicht van ongesproken woorden, genegeerde waarheden, en emotionele ontkoppeling. Paul Simon's teksten tonen mensen "talking without speaking, hearing without listening" – een stilte die luidruchter klinkt dan lawaai. Het oxymoron transformeert een logische onmogelijkheid in poetische waarheid: stilte kan oorverdovend zijn als het vertegenwoordigt alles wat onuitgesproken blijft.
De oxymoron dwingt de luisteraar om na te denken: wat is de "klank" van stilte? Het is de stemming in een kamer waar niemand durft te praten, het gewicht van onuitgesproken liefde, de stilte na een ruzie. Simon & Garfunkel maakten van een logische fout een diepe waarheid.