Een veelvoorkomende mislectuur: dat Antigone het koor's innerlijke gevoelens uitspreekt in Sophocles' Antigone. Zij doet het niet. De dramatische ironie is scherper.
Thebaanse oudsten wankelen publiekelijk:
Ze lossen hun conflict nooit op. Ze zijn gescheurd tussen nomos (wet) en dike (goddelike rechtvaardigheid) – en hun publieke houding hinkt achter hun privésympathie aan.
Ze spreekt ze aan als getuigen: "Behold me, O citizens of my fatherland… led to my bridal vault." Ze claimt niet hun harten te kennen. Ze eist dat ze haar zien. Haar focus is haar eigen overtuiging, niet hun psychologie.
Het publiek percepeert het koor's conflictuele sympathie. Antigone niet. Ze sterft denkend dat de stad haar veroordelt; we weten dat de stad rouwt om haar. Die kloof – tussen wat het personage weet en wat het publiek weet – is waar tragedie leeft.
Antigone spreekt niet voor het koor. Ze blootlegt hen.