Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Liedjes en songteksten

Shakespeares "Blow, Blow, Thou Winter Wind": Geen vrolijke acceptatie

Het lied "Blow, Blow, Thou Winter Wind" (As You Like It 2.7) rechtvaardigt niet een vrolijke acceptatie van boshardheid. Het beklaagt de wreedheid van de winter en de ondankbaarheid van de mens.

Tekst (Ingekort)

Waai, waai, gij winterwind,
Gij zijt niet zo onvriendelijk
Als de menselijke ondankbaarheid;
Uw tand is niet zo scherp,
Want gij zijt niet te zien,
Hoewel uw adem ruw is.

Hei-ho! Zing, hei-ho! naar de groene hulst:
Meeste vriendschap is verstellen, meeste liefde puur dwaasheid:
Dan, hei-ho, de hulst!
Dit leven is aller vrolijkst.

Bevries, bevries, gij bittere lucht,
Die niet zo nadelig bijt
Als vergeten weldaden:
Hoewel gij de wateren verwijgt,
Uw steek is niet zo scherp
Als een vriend die niet herinnerd wordt.

Betekenis

De vijandigheid van de natuur (wind, lucht) is eerlijk — het beet omdat het koud is. Menselijke verraad (ondankbaarheid, vergeten weldaden) is erger omdat het een keuze is. De refrain "hei-ho, de hulst" is ironisch: hulst overleeft de winter, maar "dit leven is aller vrolijkst" is bittere sarcasme.

Context

Gezongen door Amiens (getrouwe heer) in Arden. Hertog Senior heeft net de "zoete gebruiken" van tegenspoed geprezen (2.1). Het lied tegenwerkt die optimisme: de natuur is draaglijk; de mensheid niet.

Het bos wordt niet gerechtvaardigd — het is het mindere kwaad.

Liedjes en songteksten

Related Categories