Als een recente auto-advertentie je liet freddelen op "Burn one down, pass another / Burn the day and night 'cause I can't stop," hoor je een fragment uit "Can't Stop" – de explosieve leadsingle van Red Hot Chili Peppers' 2002-album By the Way. De track toont de band op hun kinetische best: Flea's slap-bassgroove, John Frusciantes funky gitaarstoten, Chad Smiths onverstoorbare drummen, en Anthony Kiedis' rap-fire, stroom-van-bewustzijn vocals.
De tekstregel in kwestie – vaak misgehoord als "Burn one down" (een cannabisreferentie) – is eigenlijk "Burned one down" in de officiële liner notes, hoewel Kiedis' levering de grens vervaagt. De zin past bij het thema van dwangmatig, verslavend gedrag – of nu creatief, chemisch, of romantisch. "Can't Stop" werd een vast onderdeel van moderne rockradio, een Grammy-nominatie, en een go-to sync voor hoog-energiebeelden, wat het een natuurlijke tweede leven in reclame geeft.
De volgende keer dat de refrein instelt, weet je precies welke Peppers-klassieker de pitch aandrijft.