Mary Neill's gedicht "Feelings" ontvouwt zich als een reeks retorische vragen, elk een laag afschilferend van wat het betekent gedreven te worden door verlangen. De beeldvorming beweegt van natuur naar het menselijk hart, suggererend dat dezelfde kracht die een bloem openklapt voor de zon of een adelaar tillt naar onzichtbare hoogtes, in ons werkt als een "verlangen dat brandt als de hels infernale gloed."
Wat doet een bloem open als de zonneschijn er voorbij gaat,
Zo niet, een innerlijke verlangte naar de warmte in de lucht?
Wat doet een adelaar zweven, hoog waar geen oog kan zien?
Zo niet, een hart dat honger heeft naar een onbekende vrijheid?
En wat voelen sterfelingen, hun gedachten zo moeilijk te weten
Zo niet, verlangen dat brandt als de hels infernale gloed?
De menselijke behoefte aan gevoelens: ze maken ons wie we zijn.
Een open, leeg doek of een heldere stralende ster.
Maar als geen licht het kan raken wat mag het hart inspireren?
Alleen die zware duisternis en nooit hoger reiken...
Het gedicht's argument is helder: verlangen is de motor van leven en creativiteit. Zonder het zijn we "een open, leeg doek" – potentieel zonder beweging. De finale regels waarschuwen voor een hart ongeraakt door verlangens: alleen "zware duisternis en nooit hoger reiken." Neill frameert gevoel niet als luxe maar als noodzaak – het verschil tussen een heldere ster en een leegte.