Correctie: "The Pay Phone" is van Britt Nicole, niet Bob Luman.
Tekst:
In de belcel op de hoek
Ik weet niet wat te zeggen
Ik mis je stem, ik mis je lach
Ik had je nooit moeten laten dwalen
Ik bedoelde je nooit pijn te doen
Maar ik kon mezelf niet helpen
Ik duw altijd degenen die ik het meest liefheb
Tot het punt dat ze zichzelf niet meer kunnen liefhebben
Als ik je op een betaaltelefoon kon bellen
Jouw nummer kiezen zoals vroeger
Zou ik je alles vertellen wat ik nooit de kans kreeg te zeggen
Maar je lijn is verbroken
Mijn nummer geblokkeerd, en ik kan niet bereiken
Ik had moeten weten toen ik viel
Dat ik zo hard zou landen
Ik was te verteerd met wat goed was voor mij
Om te zien hoe je je hart droeg
Ik dacht dat je onbreekbaar was
Ik droomde nooit dat je zo zou breken
Ik nam het altijd voor gegarandeerd dat je er zou zijn
Tot de dag dat ik vaarwel zei
Ik dacht dat alles voor altijd zou duren
Maar ik had fout, het duurt niet
En nu ben ik hier probeer te bellen
Maar er is geen geluid aan de andere kant
Als ik je op een betaaltelefoon kon bellen
Jouw nummer kiezen zoals vroeger
Zou ik je alles vertellen wat ik nooit de kans kreeg te zeggen
Maar je lijn is verbroken
Mijn nummer geblokkeerd, en ik kan niet bereiken
Ik dacht nooit dat ik de dag zou zien
Dat je slechts een herinnering zou zijn
Ik dacht nooit dat je zou vergeten
Hoe gelukkig we waren
Ik mis het lachen dat we deelden
Al die nachten dat we waker bleven tot de zon verscheen
Nu heb ik alleen de herinneringen
Van wie we waren
Van wie we waren
Als ik je op een betaaltelefoon kon bellen
Jouw nummer kiezen zoals vroeger
Zou ik je alles vertellen wat ik nooit de kans kreeg te zeggen
Maar je lijn is verbroken
Mijn nummer geblokkeerd, en ik kan niet bereiken