Als afsluiter van het Hotel California-album is “The Last Resort” Don Henley's uitgestrekte, zeven-minuten-lange aanklacht tegen Amerikaanse expansionisme, milieuvernietiging en de erosie van onschuld. Het nummer ontvouwt zich als een reis van persoonlijke wanhoop tot brede maatschappelijke commentaar.
Een reiziger arriveert aan een kust “last resort,” voelt zich machteloos terwijl de wereld voorbij ruist — een metafoor voor moderne ontwrichting.
De verteller voelt zich vastgeklonken in een “hotel on the Boulevard,” verlangt naar ontvluchting terwijl diepere maatschappelijke breuken worden angestuurd.
Verwijzingen naar “stormclouds building up ahead” en maatschappelijke verdeeldheid voorspellen nadernend conflict.
Introspectie komt naar voren: zich voelen “like a fool” en verlaten door “friends of yesterday.”
Stakingen, ongelijkheid, “empty pockets and empty hearts” — de teksten verbreeden tot veroordeling van systeemfouten.
Het nummer eindigt met een wanhoopse roep om verlichting van overweldigende persoonlijke en collectieve worstelingen.
Uiteindelijk treurt “The Last Resort” om de vernietiging van het paradijs — zowel letterlijk (kustoverontwikkeling) als metaforisch (het gecorrumpeerde Amerikaanse droom) — wat het vastzet als een van de Eagles' ambitieusste en meest blijvende statements.