In de zachte omhelzing van de schemering,
Waar herinneringen hun heilige ruimte vinden,
Neemt een lied de vlucht, een wiegelied van droefenis,
Voor een liefde die vergaat, wat morgen ook brengt.
Ik ga je voor altijd missen,
Elk moment dat we deelden, en de tijd samen.
Van zonsopgang tot maanlichtnacht,
Je liefde verlichtte de donkerste nachten van het leven.
Door de echos van lachen en tranende zuchten,
Onze zielen verweven onder open hemel,
Maar nu hebben de winden van het lot ons uit elkaar geweid,
Met een diepe verlangens in mijn hart.
Ik ga je voor altijd missen,
Elk moment dat we deelden, en de tijd samen.
Van zonsopgang tot maanlichtnacht,
Je liefde verlichtte de donkerste nachten van het leven.
Afstand mag onze stappen scheiden,
Maar onze verbinding zal nooit rust vinden,
Want je wezen lingert in elke adem,
In elke hartslag's zachte zwaai, tot de dood.
De melodieën die we vouwen in onze dromen,
Zullen voor altijd resoneren, als stille schreeuwen,
Herinnerend aan al wat we hadden,
Nu gevangengehouden in het rijk van het verleden.
Ik ga je voor altijd missen,
Elk moment dat we deelden, en de tijd samen.
Van zonsopgang tot maanlichtnacht,
Je liefde verlichtte de donkerste nachten van het leven.
Zo ga ik door, met herinneringen dichtbij,
Met de liefde die je achterliet, voor altijd helder.
Want hoewel je ver bent, je geest leeft voort,
In de essentie van ons eeuwige liefdeslied.