Ik ben de Monder der zee,
De Heerser van de Koningin's Vloot,
Wier glorie mijn doel en roem is.
Ik zeil waar ik wil,
Op elke kust die ik bemachtig,
En elk strand dat ik benader
Verkondigt mijn faam.
De wereld omtrent beeft en buigt,
Als ik op mijn bolwerk roei.
En elk knie, zal voor mij buigen,
En roepen "Heil onze Soevereine Heer!"
Mijn brave, vrolijke jongens, laat jullie kanonnen brullen!
Laat me het geluid van oorlog horen,
En de donder rammelend van ver!
Laat donderblikken neerkraken,
En bliksemschichten flitsen, en stormen fronsen,
En golven rollen, en golven rijzen!
Tevergeefs brul jij, winden en zeeen,
En tevergeefs gooi jij; met wrede bries,
De schuimende golven drukken het bark,
Want nog steeds troeft het bark je woede!
Nu laten al mijn kanonnen een brul los!
En laat duizend donderen meer,
Uit elk hoek vliegen!
Dan laat hem die moedig is, trotseren,
En, moedig ons standaard hoog dragen,
En glimlachen midden in de glorievolle strijd,
Als de rode bliksem in de nacht!