Cannibal Corpse's teksten zijn niet subtil. Ze beelden grafische geweld, bloed, dood, ontbinding en maatschappelijke verval met klinische, onverzettelijke details. Nummers refereren echte tragedies (de Columbine-schietpartij) en horrorfilms (The Hills Have Eyes → "Devoured by Vermin"; The Mangler → "Inhumane Harvest"). De band is verboden in meerdere landen (Duitsland, Australië, Rusland op verschillende momenten).
Voor de toegewijden functioneren deze teksten als gecontroleerde horror-blootstelling – een veilige ruimte om extreme duisternis te confronteren. Als een slasher-film kijken of Stephen King lezen, komt de kick van vicieuze angst zonder echt gevaar. De muzikale intensiteit (blast beats, downtuned riffs, gutturale vocals) matched de lirische extremiteit, een totaliserende esthetiek creërend.
Cannibal Corpse streeft niet naar toegankelijkheid. Ze bedienen een subcultuur die catharsis vindt in het taboe. De teksten zijn fantasie, niet manifest – geen bandlid heeft de beschreven daden gepleegd. Maar voor luisteraars die hun muziek nodig hebben om te gaan waar beleefde samenleving verbiedt, levert Cannibal Corpse een onverzettelijke poort.