De Billboard Hot 100 chart voor 23 oktober 1972 werd getopt door "Baby Face" van The Osmonds— een verrassende entry in de broers' hitparade.
Dit is niet de 1926 Jan Garber-klassieker of de 1948 Art Mooney-herleving. The Osmonds' versie is een bubbelende, harmonie-rijke poparrangement geproduceerd door Mike Curb, afgestemd op hun schone teen-idol-image. Het bereikte #1 voor een enkele week, ingesloten tussen Chuck Berry's "My Ding-a-Ling" en Johnny Nash's "I Can See Clearly Now."
Eind 1972 waren de Ogden, Utah broers en zussen een volwassen fenomeen: TV-varietyshow, uitverkochte tours, en een reeks top-10 hits ("One Bad Apple," "Yo-Yo," "Down by the Lazy River"). "Baby Face" toonde hun strakke gezinsharmonieën en Donny's opgaande leadvocals—maar signaleerde ook het naderen van het einde van hun initiële chartdominantie naarmate muzikale smaken verschoven naar singer-songwriters en zwaardere rock.
Het nummer verschijnt op hun 1972-album Crazy Horses, dat opvallend ook de titeltrack bevatte—een grintige, gitaar-gedreven milieu-hymne die hinte naar een zwaardere richting die de groep nooit volledig nastreefde.