De intro is waar een nummer zijn identiteit afkondigt – die cruciale openingsseconden die je "neerknellen" en beslissen of je blijft of skippt. Een geweldige intro start niet alleen een track; het vestigt een wereld.
De theremin's vreemde, glijdende toon creëert direct een anderwerelds gevoel – perfect voor een nummer over "excitations" en "good vibrations" die bijna supernatuurlijk aanvoelen. Dat geluid is de thesis van het nummer.
Keith Richards' fuzz-bevlekte gitaarriff (oorspronkelijk een placeholder voor hoornblazers) bouwt frustratie op door herhaling. De riff is de ontevredenheid – geen teksten nodig.
De Mellotron's fluitachtige zwelling, omgekeerde cymbals en Lennon's gefluisterde intrede creëren een dromenlandschap voor het eerste woord. Je bent al in Strawberry Fields.
Let op intros – ze zijn vaak het meest gecomponeerde, bewuste deel van een nummer, en vaak wat we decennia later onthouden.