Het gedicht stelt een sterke en assertieve vrouw voor die weigert eigendom te zijn van of gedefinieerd te worden door haar minnaar. Ze beweert haar individualiteit en autonomie en stelt dat ze geen bezit is dat gecontroleerd moet worden. Het gedicht onderzoekt de complexe dynamiek van liefde en eigendom, waarbij het idee van bezitterigheid in relaties in twijfel wordt getrokken.
Hier zijn enkele belangrijke elementen die dit thema ondersteunen:
* De directe en krachtige verklaring van de spreker: "Ik ben niet van jou, ik ben niet van jou, ik ben niet van jou." Deze herhaling benadrukt het ferme standpunt van de spreker en haar weigering om geclaimd te worden.
* De beschrijving van zichzelf door de spreker: "Ik maak deel uit van het ritme van de aarde." Dit verbindt haar met de natuur en benadrukt haar inherente onafhankelijkheid en verbinding met iets dat groter is dan haar relatie.
* De afwijzing door de spreker van traditionele noties van liefde: 'Je mag me niet aanraken of dichtbij me houden.' Dit duidt op een verlangen naar vrijheid en emotionele ruimte, en verzet zich tegen de typische verwachting van fysieke nabijheid in romantische relaties.
Het gedicht viert uiteindelijk het recht van het individu op zelfbeschikking en verwerpt het idee dat liefde de overgave van iemands identiteit noodzakelijk zou moeten maken. Het suggereert dat ware liefde gedijt op wederzijds respect en begrip, waardoor beide partners hun individualiteit kunnen behouden.