Als je hetzelfde bladmuziekstuk aan een pianist en een saxofoonspeler geeft zonder de noten aan te passen aan elk instrument, zal de muziek niet correct klinken. Muzikanten verwijzen naar dit verschil tussen instrumenten als transpositie. Elk instrument heeft een transpositie die bepaalt welke noot klinkt wanneer het gespeeld wordt. Een veelvoorkomende transpositie is van muziek voor piano naar muziek voor saxofoon.
De reden voor transposities heeft te maken met instrumentenvingering. Door transponerende instrumenten te hebben, is het mogelijk om dezelfde vingeringen op elke saxofoon te gebruiken om een enkele geschreven noot te spelen. Echter, een geschreven E zal anders klinken op een sopraan- of alt-saxofoon. Met dit systeem kan een alt-saxofoonspeler makkelijk een tenorsax oppakken met dezelfde vingeringen en muziek spelen die geschikt is voor het instrument. Dit maakt het mogelijk om niet een volledig nieuwe set vingeringen voor elke hoorn te hoeven leren.
De piano speelt in concerttoonhoogte. Dat betekent dat wanneer je een C ziet geschreven op het pianbladmuziek, de noot die geschreven is en klinkt ook een C zal zijn. Bij het converteren tussen piano- en saxofoonnoten is het dan nodig om de toonhoogte te veranderen zodat wanneer een saxofoon de geschreven toonhoogte speelt, het hetzelfde klinkt als de klinkende pianotoonhoogte. Op de piano zijn de klinkende toonhoogte en geschreven toonhoogte hetzelfde.
Er zijn verschillende typen B-bes saxofoons. De sopraan, tenor en bas saxofoon zijn allemaal gestemd in de toonart B-bes. Op een sopraansax, wanneer je een geschreven B-bes speelt, klinkt het als As, wat een grote seconde lager is. Pianomuzieknoten moeten getransponeerd worden op een grote seconde, of twee halvetoons. Daarnaast klinkt de tenor een octaaf lager en de bas nog eens twee octaven lager. Dit betekent dat je de tenor een octaaf en een grote seconde hoger moet schrijven, en de bas twee octaven en een seconde hoger. Al deze instrumenten worden in violinsleutel geschreven.
De Es-saxofoons omvatten de sopranino, alt en bariton saxofoon. Omdat Es een kleine terts hoger is dan C, klinken deze instrumenten af door een kleine terts. De sopranino saxofoon moet een kleine terts lager geschreven worden dan de pianonoten. De alt saxofoon moet een grote zes hoger geschreven worden. Terwijl de bariton saxofoon een octaaf en een grote zes hoger geschreven moet worden om de toonhoogte te matchen met een piano. Al deze instrumenten worden in violinsleutel geschreven.
Je moet begrijpen dat de geschreven toonhoogte is wat er op de partitur staat, en de klinkende toonhoogte is de daadwerkelijke noot die we horen. Deze zijn niet altijd hetzelfde. Sommige instrumenten hebben verschillende klikende toonhoogtes. Instrumenten zoals de viool, altviool, harp en fluit zijn concerttoonhoogte, niet-transponerende instrumenten. Instrumenten zoals de B-bes klarinet, de trompet en de hoorn zijn niet-concerttoonhoogte, transponerende instrumenten.