De trompet is het hoogste lid van de koperfamilie van instrumenten. Trompetten hebben een bereik van ongeveer drie-en-een-half octaaf, van F onder het violenstelsel tot C twee octaven boven het violenstelsel. Sommige trompetspelers hebben de vaardigheid om nog hoger of lager te spelen. De trompet is in staat om deze tonen te spelen vanwege de akoestische principes en mechanische constructie.
Trillingen zijn de basis voor het trompetgeluid. De trompetspeler creëert trillingen door zijn lippen op elkaar te drukken om een zoemgeluid te creëren. Trompetters kunnen specifieke tonen zoemen door additionele druk met de lippen te creëren en de luchtstroom te concentreren door de wangen ingetrokken te houden. Door de snelheid van de trillingen te verhogen, wordt de trompet in staat gesteld om tonen van variërende bereiken te spelen. Trompetspelers gebruiken de spieren in de embouchure om de toonhoogte te controleren. De embouchure zijn de spieren van de mond en lippen.
De trompet gebruikt een concept bekend als de overtoonreeks. Deze reeks stelt de creatie van verschillende tonen in zonder kleppen te hoeven gebruiken. De overtoonreeks is een natuurlijk verschijnsel waarbij meerdere tonen geproduceerd kunnen worden op basis van een initiële fundamentele noot. De eerste overtoon is een octaaf, de tweede is een kwint en de intervallen worden kleiner naarmate de toonhoogte stijgt. Zonder de overtoonreeks zou je verschillende extra kleppen nodig hebben om melodieën te spelen. Elke klep leidt de luchtstroom om en stuurt de lucht door verschillende grote buizen. De grootte van de klep bepaalt de tonen.
Trompetmondstukken komen in verschillende variëteiten. Mondstukken leiden de luchtstroom naar een kleine opening genaamd een boorgat. De boorgat kan van variërende groottes zijn en de trompetspeler kiest een mondstuk dat aan zijn voorkeuren past. Sommige spelers reageren het best op grote boorgaten, terwijl anderen het gemakkelijker vinden om op een klein boorgat te spelen. Kleine boorgat mondstukken creëren additionele luchtstroomweerstand die eigenlijk tegen de uitvoerder duwt. Grote boorgat mondstukken creëren minder weerstand wat meer luchtstroom vereist om de toonhoogte van de trompet te handhaven.
De instrumentenbuizen versterken het geluid van de trompet en veranderen het timbre afhankelijk van de metalen die in de constructie gebruikt worden. Messinglegeringen leveren een metallisch en doorwerkend geluid, terwijl zilver een gladde en zachte klank creëert. Meeste trompetten zijn een combinatie van meer dan één metaal. De grootte en lengte van de buizen beïnvloedt de algehele toonhoogte van het instrument. Minder buis zou een hogere toonhoogte trompet creëren, terwijl het verlengen van de buislengte de toonhoogte van de trompet zou verlagen.