Componisten moeten niet alleen thema's en melodieën bedenken voor een compositie, ze moeten ook beslissen hoe ze akkoorden het beste plaatsen. Voor iemand die net begint met componeren kan dit een complexe taak zijn. Het begrijpen van de basisprincipes van hoe akkoorden oplossen, helpt een beginnend componist om steeds geavanceerdere en complexere akkoordvoortgangen te schrijven en achtergrondmuziek voor nummers te creëren.
Analyseer het nummer. Kijk hoe snel of langzaam het thema voortschrijdt. Een snel thema mag weinig akkoorden hebben, terwijl een langzaam thema er meerdere kan hebben.
Tel het aantal maten in het nummer. Deze stap maakt het mogelijk om te bepalen hoeveel akkoorden je in het nummer zult hebben en waar de finale kadensen geplaatst moeten worden. Als er vier maten zijn, zul je ideaal ten minste vier akkoorden hebben.
Beslis waar je de akkoorden plaatst. Je hebt verschillende opties: je kunt de akkoorden aan het begin van elke maat plaatsen, op elke andere tellen, of op de hoofdaccenten van het stuk. Deze beslissing is grotendeels een creatieve keuze van de componist.
Bepaal in welke toonart het nummer is door te kijken naar de begin- en eindtonen alsook eventuele toevallige tekens (accidentals) in het nummer. Als het thema begint op een A, eindigt op een A, en drie kruizen heeft, dan is het nummer in A Majoor.
Plaats een dominante septiemakkoord in de voorlaatste maat. Dit helpt om het thema een gevoel van definitiviteit te geven. Een dominante septiemakkoord is gebouwd op de vijfde trap van de toonart. Als je in de toonart van A bent, begint de dominante septiemakkoord op E. Bouw de dominante septiemakkoord door een groot drieklank te maken en een kleine septiem erboven toe te voegen.
Plaats een tonica-drieklank in de laatste maat. Een tonica-drieklank is een drieklank gebouwd op de eerste trap. Dit geeft je thema een terugkeer naar de initiële akkoord. In combinatie met de dominante septiemakkoord creëert dit een sterke resolutie om je thema te beëindigen.
Beslis over de akkoorden voor de overige maten. Elke akkoord is acceptabel, maar ga niet van één trap naar een aangrenzende trap. Bijvoorbeeld, een akkoord op de derde trap kan naar de vijfde of eerste trap gaan, maar niet naar de tweede of vierde.