Geluidseffecten in film worden vaak over het hoofd gezien. Toch kunnen ze een werk in een decennium verankeren door de gebruikte technologie en populaire stijlen.
Foley-geluiden zijn diegetische effecten, in studio opgenomen en later aan de film toegevoegd voor realisme. Bijv. voeten op grind, glas op tafel. In de jaren 50 bouwden studios bibliotheken op, waardoor geluiden hergebruikt werden. Voorbeeld: de "Wilhelm Scream" (1951, "Distant Drums") werd in tientallen films gebruikt.
Donkere noir-films in de jaren 50 gebruikten veel "stabs": dramatische orkestrale crescendo's bij schokkende of gewelddadige momenten. Soms in de score, soms losstaand. Veel sample-packs voor 1950s-effecten bevatten stabs.
Muziek uit "gevonden geluiden" (verkeer, vogels, machines, menigten), populair in de 40/50 door Pierre Schaeffer en Karlheinz Stockhausen. Bandopnames maakten het praktisch. Films gebruikten dergelijke omgevingsgeluiden in frenetische montages.
Eerste analoge synthesizers (eind jaren 50) paste perfect bij de fascinatie voor buitenaards. Vliegende schotels en maanmannen kregen futuristische bleeps en theremin-achtige geluiden. Recent toonde NASA's Cassini-sonde radiatie-uitstraling van Saturnus die opvallend lijkt op die 1950s B-movie "ruimtegeluiden".