Alle geluiden zijn frequenties, en de geluiden geproduceerd door muziekinstrumenten zijn geen uitzondering. Elke keer dat een noot gespeeld wordt, wordt een geluidsgolf uitgezonden. Echter, zelfs wanneer een enkele noot gespeeld wordt, worden er meerdere geluidsgolven uitgezonden door het instrument. Het blote oor hoort misschien alleen de ene hoofnoot, maar vaak zijn er overtoon- en harmonische frequenties verborgen in die ene noot, die haar kleur en karakter geven.
Elke muzikale noot is een frequentie, of geluidsgolf. Wanneer deze geluidsgolf korter is, klinkt het als een hogere toon. Integenstelling, als de golf langer is, klinkt het als een lagere toon. Wanneer muzikale noten gespeeld worden, sturen ze niet een enkele frequentie uit, maar er tegelijkertijd meerdere. Deze "extra" frequenties zijn overtonen of harmonische.
Timbre (uitgesproken "tam-ber") is de uniekheid van een noot's toonhoogte. Bijvoorbeeld, de A noot boven midden-C op een piano zal anders klinken dan de A noot boven midden-C op een gitaar, zelfs als beide A noten de frequentie van 440 Hz (of 440 trillingen per seconde) hebben. Wat de twee toonhoogtes scheidt zijn de harmonische en overtonen van de instrumenten. De meeste instrumenten, inclusief de menselijke stem, hebben harmonische en overtonen, die elk instrument zijn karakter geven.
Terwijl een noot gespeeld wordt, horen we voornamelijk de hooftrilling. Maar er zijn ook andere oscillerende golven die tegelijkertijd trillen met de hoofnoot. Harmonische zijn specifiek aangewezen als de geluidsgolven die hele getal veelvouden zijn van de fundamentele frequentie. Bijvoorbeeld, de A boven midden-C heeft een fundamentele frequentie van 440 Hz. De eerste harmonische is dan 880 Hz. De tweede harmonische is 1320 Hz (of drie keer de fundamentele frequentie). Er zijn echter andere tonen die tussen deze gehele getallen gebeuren, en deze heten overtonen.
De termen "overtonen" en "harmonische" worden vaak onderling gewisseld gebruikt, en dit is niet noodzakelijk fout. Overtonen worden doorgaans gedefinieerd als geluidsfrequenties die tegelijkertijd met een fundamentele noot geproduceerd worden, maar met verschillende snelheden trillen. Echter, in tegenstelling tot harmonische, kunnen overtonen specifieker gedefinieerd worden als geluidsfrequenties die geen heel getal relatie hebben tot de fundamentele noot. Bijvoorbeeld, de eerste harmonische voor A boven midden-C is 880 Hz. Er zijn complexere overtonen tussen deze twee noten, en elke frequentie die trilt tussen 440 Hz en 880 Hz terwijl een A boven midden-C gespeeld wordt, zou een overtoon genoemd kunnen worden. Basis: overtonen, zoals harmonische, zijn minder hoorbare frequenties. Maar in tegenstelling tot harmonische, hoeven ze geen heel getal relatie te hebben tot de fundamentele noot.