De tarantella stijl van muziek en dans oorsprong in zuidelijk Italië ergens tussen de 15e en 17e eeuw. Tarantella, letterlijk vertaald, betekent "tarantel," en velen geloven dat de dans oorsprong had als een manier om het gif van een tarantelbeet uit te zweten. Het kan ook verwijzen naar het feit dat de dansers in een cirkel verbonden zijn en hun benen naar buiten schoppen, wat van boven zoals een tarantel lijkt. De minst kleurrijke verklaring voor de naam is dat het afgeleid is van de stad waar de dans oorsprong had---Taranto.
Tarantella muziek kenmerkt zich door een heel snelle tempo, en wordt meestal geschreven in 6/8 maat (zes achtste noten per maat). De muziek kenmerkt zich door fiorituren zoals triolen en snelle toonartwisselingen en modulaties, wat het een snelle, bijna gehaaste gevoel geeft.
Traditionele Italiaanse volksmuziek, met name de tarantella, steunt op de mandoline, wat een klein gitaartype instrument is. Dansers dragen doorgaans tambourines en trommels, en andere percussieinstrumenten worden gespeeld om het tempo gaande te houden.
Componisten in de 19e eeuw zoals Chopin schreven tarantella muziek voor piano en orkestrale instrumenten. De muziek kan op elk instrument gespeeld worden, aangezien het meer beschreven wordt door zijn tempo en harmonische kenmerken dan door de instrumenten waarop het gespeeld wordt.