Het arrangeren van muziek voor de klassieke gitaar vereist smaak en discretie. Bladmuziek is traditioneel geschreven voor de piano en bestaat uit een violinsleutel en een bassleutel. Het muzikale bereik van de gitaar is veel meer beperkt dan de piano. De piano heeft 88 toetsen en de pianist kan tot 10 noten simultaan spelen. Bij het interpreteren en arrangeren van muziek voor de gitaar, die oorspronkelijk voor de piano bedoeld was, zijn er twee doelen om in gedachten te houden: speelbaarheid, en een arrangement creëren dat trouw is aan het origineel.
Transponeer het nummer naar een toonart die comfortabel is voor de gitaar. Bepaalde toonarten werken beter op de gitaar dan andere. Het incorporeren van open snaren in een arrangement biedt de gitarist meer flexibiliteit en opties.
Concentreer u op de melodielijn. Het is meestal nodig om de melodielijn een octaaf te verlagen op de gitaar om goed te klinken. Speel de melodie in de originele toonart. Experimenteer met alternatieve toonarten om de te vinden die het best werkt voor de gitaar. Experimenteer door de melodie op verschillende delen van het griffelbord te spelen. Het is mogelijk om bijna alle noten op de gitaar op verschillende plaatsen te spelen. Dit is een van de kenmerken die gitaars van de piano onderscheidt.
Kartografeer de akkoordstructuur, eerst in de originele toonart. Transponeer daarna de akkoorden naar de nieuwe toonart. Bladmuziek, voor populaire muziek, bevat meestal akkoorddiagrammen voor de gitaar. Dit maakt het werk gemakkelijker. Echter, als de bladmuziek exclusief voor de piano is, moet u de akkoordstructuur zelf uitvinden.
Werk ideeën uit voor het combineren van de melodie met de akkoordstructuur. Op dit moment moet u selectief en smaakvol zijn. Aangezien de gitaar niet het harmonische bereik van de piano heeft, is het niet mogelijk om alle akkoorden en harmonische begeleiding te spelen. Een optie is om akkoorden te impliceren door intervallen en basnoten te spelen in plaats van volledige akkoorden. Een tweede optie is om de melodielijn te incorporeren binnen een arpeggiostructuur. Dit geeft u de vrijheid om een vullere akkoord te spelen zonder alle noten simultaan te hoeven spelen. Het arrangement hangt af van uw interpretatie van het nummer. Soms werkt een sterke baslijn het beste om de onderliggende harmonieën en akkoorden te impliceren. Experimenteer met verschillende combinaties en patronen.
Fin-tune uw arrangement. Beslis over de beste combinatie die de melodie vloeiend laat spelen terwijl de akkoorden en harmonie intact blijven. Vraag uzelf of uw arrangement voldoet aan de twee doelen van speelbaarheid en het trouw weergeven van het nummer.