De gitaar biedt muzikanten verschillende speelstijlen voor verschillende muziekstijlen. Sommige gitaristen zijn meesters in het spelen van leadnoten, terwijl anderen akkoorden aanslaan en een toonhouden. Hoewel gitaarakkoorden basis zijn in theorie, zijn er veel manieren waarop ze gespeeld kunnen worden en in de klanken die ze kunnen produceren. Hieronder een gids voor enkele basale gitaarakkoorden en enkele variaties erop, en hoe ze in klank kunnen verschillen.
Elk akkoord - A, B, C, D, E, F, G - kan zowel majeure als mineure zijn. Het majeure akkoord is, simpelweg, het akkoord zelf. Soms wordt het genoteerd als "Amaj," maar vaak wordt het gewoon als "A" weergegeven. Majeure akkoorden hebben een lichter of vulliger klank dan mineure akkoorden, die vaak een beetje donkerder, of meer zwijmelend klinken.
Omdat er een hele toon tussen A, C, D, F en G zit, zijn dit de akkoorden die kruisen hebben. Een kruisakkoord is een akkoord dat een half toon boven het majeure akkoord wordt gespeeld. Een half toon betekent dat de banden naast elkaar liggen; een hele toon betekent dat je een band overslaat. Bijvoorbeeld, een hele toon is van de eerste naar de derde band, terwijl een half toon tussen de eerste en de tweede band zit. Er is slechts een half toon tussen B en C en E en F, weshalb er geen B-kruis of E-kruis is. A, B, D, E en G have mollen, wat een half toon onder het majeure akkoord is. Weer, aangezien er een half toon is van C naar B en F naar E, is er geen C-mol of F-mol. Een A-kruis en B-mol zijn hetzelfde akkoord.
De septieme en uitgebreide akkoorden (kwinten, none, elfden, dertienden) voegen een andere dimensie toe aan standaard gitaarakkoorden, en worden vaak gebruikt door veel jazz-, blues- en progressieve rockmuzikanten. Deze uitbreidingen voegen subtiele maar wel opvallende verschillen toe aan akkoorden, en zijn meestal de laatste gitaarakkoorden die een speler onder de knie krijgt.