Tekens en symbolen in muziek geven muzikanten aan hoe ze moeten tellen, waar ze moeten rusten, wanneer ze in volume moeten toe- of afnemen en nog veel meer. De meeste muzikale symbolen zijn universeel voor alle instrumenten, terwijl een selecte subset uniek is voor bepaalde groepen, zoals zangers of gitaaristen. Leer muzikale tekens en symbolen om muzikale vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn voor het spelen als solist of in een band of orkest.
Viol-, bas-, alt- en tenorklavessen zijn enkele van de meest voorkomende klavessoorten op bladmuziek. Pianobladmuziek bevat een violkleef op de bovenste staf en een basclef op de onderste staf. Vocale klavessen, inclusief tenor, sopraan, bas, mezzosopraan en alt, zien er identiek uit, maar worden in verschillende ruimtes op elke staf geplaatst om aan te geven waar zangers elke noot zingen.
Er zijn vijf hoofddoottekens in bladmuziek. Hoewel er verschillende minder voorkomende typen zijn, worden deze vijf in de meeste muziek gebruikt. De eerste, een hele noot, is vier tellen waard. Het heet een hele noot omdat het een hele maat duurt. Een hele noot heeft geen stam en ziet eruit als de letter 'O'.
Een halve noot is gelijk aan een half van een hele noot, dus twee tellen waard. Een halve noot ziet eruit als een kleine 'o' met een stam.
Een kwartnoot is één teller waard, aangezien het twee kwartnoten kost om een halve noot te maken en vier kwartnoten om een hele noot te maken. Een kwartnoot wordt op papier aangeduid als een gevulde cirkel met een stam.
Achtste noten zijn een achtste teller waard. Alleen geschreven, verschijnen ze als een kwartnoot met een vlag bovenop de stam. Geschreven in combinatie met andere achtste noten, zijn hun stammen verbonden met een solide balk.
Zestiende noten staan voor een zestigste van een teller. Ze verschijnen op de pagina als een kwartnoot met twee vlaggen op de stam of in een groep verbonden met een balk.
Voor elke noot is er een respectieve rust. Wanneer een muzikant voor een bepaalde tijd moet onthouden van spelen, verschijnt een rust aan de plaats van een noot. Rusten verschijnen als volle rechthoeken voor hele of halve noten en dragen meer vormgeven voor kwart, achtste, zestiende en kleinere noten.
Dynamische aanduidingen geven aan hoe luid of zacht muzikanten moeten spelen. Sommige symbolen worden geschreven als letterafkortingen. 'P' wanneer geschreven als een dynamische aanduiding op een staf staat voor het Italiaanse woord, 'piano', wat 'zacht' betekent. 'F' staat voor 'forte', en geeft muzikanten aan om luid te spelen.
Het crescendo-symbool, dat verschijnt als een uitgezogen groter-dan-teken (<), geeft een geleidelijke toename in volume aan, terwijl het decrescendo-symbool, een uitgezogen kleiner-dan-teken (>), spelers vertelt om geleidelijk het volume te verminderen.
De tijdsmaat en toonart stellen het tempo en de toon van een nummer in. De tijdsmaat wordt geschreven als het aantal tellen per maat geschreven boven de nootwaarde die de teller ontvangt. Bijvoorbeeld, een nummer in 4/4 tijd zegt dat er vier tellen per maat zijn (bovenste nummer) en dat de kwartnoot de teller krijgt (onderste nummer).
De toonart waarschuwt muzikanten hoeveel kruisen of molen in een stuk zitten. Bijvoorbeeld, als er een F-kruis in de toonart zit, zal een muzikant F-kruis spelen elke keer dat een F in de staf verschijnt.