De term "klassieke muzie"k roept gedachten op van symfonieën, opera's en pianorecitals. Deze muziek heeft weinig gemeen met de eenvoudige liederen waaruit hij bijna 1.500 jaar geleden ontstond.
Paus Gregorius I (590 tot 604) beval dat alle muziek die gebruikt werd bij religieuze vieringen gecatalogiseerd moest worden. Dit stimuleerde de creatie van vroege muzieknotatie en legde de basis voor klassieke muziek.
Vanaf de 11e eeuw werden er vaak één of twee melodielijnen, organum genoemd, toegevoegd aan de traditionele, enkele Gregoriaanse choraallijn. Organum werd in de daaropvolgende drie eeuwen steeds verfijnder.
De 14e-eeuwse Ars Nova-periode bracht een explosie van muzikale expressie voort. Een nieuwe notatiemethode gaf ritmische vrijheid aan devotionele composities, en de polyphone verfijning van kerkmuziek versterkte niet-religieuze composities.
Ernstige instrumentale compositie begon tijdens de Renaissance, net als de overgang van modale harmonieën naar mayor en mineur tonarten, het geluid dat we nu met klassieke muziek associëren.
Het orkest, de opera, en veel nieuwe muzikale vormen en instrumenten maakten hun intrede in de Barokperiode (1600 tot 1750). De Klassieke periode (1750 tot 1820) staat bekend om de standaardisatie van de sonatavorm, de eerste symfonieën, en de uitvinding van de pianoforte.