Reverberatie is de persistentie van een geluid na het stoppen van het oorspronkelijke geluid. Dit is het meest opvallend in een gesloten ruimte waar de echo's van een geluid gehoord kunnen worden na het stoppen van de bron. Reverberatie is een essentiële ontwerpoverweging in gebouwen die specifieke akoestische eisen hebben, zoals auditoria en concertzalen. De reverberatie van een ruimte hangt af van zijn volume, oppervlakte en de akoestische kwaliteiten van het oppervlak.
Bepaal de reverberatie van een ruimte. De meest voorkomende maat voor reverberatie is de tijd die het duurt voordat de echo's van een direct geluid met 60 dB dalen. Dit is doorgaans de daling in geluid die nodig is om voor mensen onhoorbaar te worden.
Definieer de reverberatie wiskundig. De vergelijking van Sabine geeft de reverberatie als RT60 = cV/Sa, waar RT60 de reverberatie is, c ongeveer 0,161 seconden per meter is, V het volume van de ruimte is, S het oppervlak van de ruimte is en a het gemiddelde absorptiecoëfficiënt van de ruimte is.
Meet het absorptiecoëfficiënt van de ruimte. Het absorptiecoëfficiënt is de fractie van het geluid die door de ruimte geabsorbeerd wordt. Een open raam dat geen geluid reflecteert, zou daarom een absorptiecoëfficiënt van 1 hebben, en een ruimte die geluid perfect reflecteert, zou een absorptiecoëfficiënt van 0 hebben.
Noteer de reverberatietijd. Maak een luid geluid (groter dan 60 dB) en noteer de tijd die nodig is voor het geluidsniveau van de echo's om met 60 dB te dalen. Dit kan gedaan worden met een recorder die het geluidsniveau op grafiekpapier plottet, en er zijn ook geluidsmeters die deze meting automatisch uitvoeren.
Noteer de reverberatie van verschillende typen geluiden. Impulsgeluid is een plotseling geluid van heel korte duur, zoals een ballon die knalt of een loodschot. Reverberatie kan ook de responstijd van willekeurig geluid meten, zoals wit of roos ruis.