Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Overige muziek

De geschiedenis van de Opera van Parijs

De Opera van Parijs, ook bekend als het Palais Garnier of Opéra Garnier, is een operahuis met 2.200 zitplaatsen in Parijs, Frankrijk. Ontworpen door architect Charles Garnier, geldt het als een van de grote architecturale prestaties van zijn tijd. Bij de opening droeg het de officiële naam Académie Nationale de Musique – Théâtre de l'Opéra. In 1978 werd het hernoemd tot Théâtre National de l'Opéra de Paris, en in 1989 tot Palais Garnier. Toch noemen de meesten het nog steeds de Opera van Parijs.

Geschiedenis

De operahuis werd gecommissioneerd door Napoleon III na een moordpoging op hem en keizerin Eugénie bij het Théâtre de l'Académie Royale de Musique. De keizer organiseerde een ontwerptijdperk, dat Charles Garnier in 1860 won. In 1870 werd de bouw plotseling gestaakt door de Frans-Pruisische oorlog; het onvoltooide gebouw dienst als opslag en militair observatiepost. Pas in 1875, 15 jaar na de winnende ontwerp, was de Opera van Parijs voltooid.

Het spook van de opera

Toen de opera opende, was schrijver Gaston Louis Alfred Leroux zo onder de indruk van de schoonheid van het gebouw dat hij om toestemming vroeg om het volledig te verkennen, ook de niet-publieke delen. In 1896 viel een van de tegengewichten van de kristallen kroonluchter van het plafond, waardoor een bezoeker om het leven kwam. Deze gebeurtenis, gecombineerd met Leroux' kennis van en liefde voor het gebouw, inspireerde hem tot 'Het spook van de opera'.

Afmetingen

Bij voltooiing was de Opera van Parijs een van de grootste theaterlocaties ter wereld. Het complex bedekt bijna 11.150 m² (120.000 vierkante voet). Het toneel meet 56 meter hoog, 173 meter lang en 101 meter breed, met ruimte voor bijna 500 artiesten tegelijkertijd op het podium.

Architectuur

Ontworpen in de siertekenende Beaux-Arts-stijl, kent het gebouw uitgebreide, meerkleurige marmeren kolommen en standbeelden van Griekse godheden. Tussen de kolommen aan de voorgevel staan bronsstandbeelden van grote componisten zoals Mozart, Beethoven, Rossini en Meyerbeer. Op het centrale dak bevinden zich standbeelden van Aimé Millet die Apollo, poëzie en muziek voorstellen, en werk van François Jouffroy en Jean-Baptiste Claude Eugène Guillaume die harmonie en instrumentale muziek symboliseren.

Het interieur bestaat uit talloze gangen, trappenhuizen, nischen en verhoogde landingen – ideaal om tijdens de pauze te socialiseren. Met fluweel en goudbladovertrek zover het oog reikt, is de binnenstijl typisch Barok. De hoofdkroonluchter weegt bijna 6,5 ton, en bijna 100 beeldhouwers, schilders en stucadoeurs werkten aan de kunstwerken binnenin.

Architecturale invloed

De Opera van Parijs werd een belangrijk voorbeeld voor operahuizen wereldwijd. Het Juliusz Słowacki Theater in Krakau (1893) en de Warschause Filharmonie (1901) lijken er sterk op. Ook het Thomas Jefferson Building van de Library of Congress in Washington D.C. is ernaar gemodelleerd.

Overige muziek

Related Categories