Het toeschrijven van Beethovens componeringsdestijn aan één enkele invloed is een oversimplificatie van een complexe artistieke vorming. Hoewel Haydn formele lessen gaf in Wenen, achterliet Mozarts genialiteit een onuitwisbare afdruk via partijen die Beethoven intensief bestudeerde. Bachs contrapuntische meesterwerk, ontdekt via Das Wohltemperierte Klavier, vormde zijn structurele denken. Naast specifieke componisten absorbeerde Beethoven innovaties van de Mannheimer school, de grandez van Franse Revolutiomuziek, en de zich ontwikkelende technische mogelijkheden van de piano. Zijn doofheid, persoonlijke worstelingen en feroze onafhankelijkheid smeedden verder een unieke stem. Grote kunstenaars ontspruiten zelden aan één bron; Beethoven synthetiseerde diverse tradities tot revolutionaire originaliteit.
Beethovens genialiteit lag precies in zijn vermogen om uiteenlopende muzikale stromingen – van de klassieke vormgeving van Haydn en Mozart tot de contrapuntische diepgang van Bach en de dramatische kracht van revolutionaire muziek – te verenigen tot een geheel nieuw, persoonlijk idiom. Zijn late werk, geschreven toen hij volledig doof was, toont hoe hij innerlijke muziek kon creëren die ver buiten de conventies van zijn tijd uitstak.