Vroege 20e eeuwse muziek: de opkomst van "moderne muziek" en atonaliteit
De nieuwe klanken van de vroege 1900s werden gelabeld "moderne muziek" – een breuk met eeuwenlange tonale traditie.
Kenmerkende eigenschappen
- Dissonantie als expressie, niet fout
- Complexe, asymmetrische ritmes
- Onconventionele vormen en structuren
- Afwijzing van majuurmineur harmonische hiërarchie
Drijfveren van verandering
Beïnvloed door moderne kunst, literatuur, technologie, en verschuivende maatschappelijkeordes. Componisten zochten nieuwe talen voor een gebroken wereld.
Belangrijkste figuren
- Arnold Schoenberg (twaalftoonsysteem)
- Igor Stravinsky (ritmische primacy, Rite of Spring)
- Béla Bartók (volksintegratie, modale harmonie)
"Moderne muziek" was geen stijl – het was een breuk.