Leopold Mozart (1719–1787) was veel meer dan "Wolfgangs vader." Een gerespecteerde componist, violinist, pedagoog, en hofmusicus in eigen recht, vormde hij de 18e-eeuwse muziekcultuur – en creeerde de omgeving die zijn zoons genie bloeien liet.
Leopold schreef symfonieën, concerten, serenades, en sacrale werken – vakmanschap, galant-stijl, vaak overschaduwd door zijn zoons productie. Zijn Speelgoedsymfonie (eens toegeschreven aan Haydn) blijft een repertoirevaste.
Zijn leerfilosofie: strengheid verpakt in vreugde. Lessen als spelletjes. Theorie door improvisatie. Optreden als dienst. Hij offerde zijn eigen composerende carrière op om Wolfgang's te managen – een keuze die nog steeds debat prikkelt.
Zonder Leopold's visie, discipline en offer, had de wereld misschien nooit Wolfgang Amadeus Mozart gekend. Dat is zijn ware compositie.