Slipknot's 'Spit It Out' gitaartoont ontleed: Distortie, Wah, Compressie en meer
De agressieve, chaotische gitaarsound in Slipknot's "Spit It Out" (1999) komt van een dichtbezette pedalboard:
- Distortiepedalen: Hoog-versterkende verzadiging, sustain, agressie (bijv. Boss MT-2, Pro Co RAT, Mesa/Boogie V-Twin).
- Overdrive-pedalen: Warmere, lamp-achtige breakup voor dynamiek (bijv. Ibanez Tube Screamer, Boss SD-1).
- Fuzz-pedalen: Dik, wollig, gebroken textuur (bijv. Big Muff, Fuzz Face).
- Wah-Wah-pedalen: Vokale frequentiesweep (bijv. Dunlop Cry Baby) voor expressieve solo's/riffs.
- Compressie: Vergelijkt dynamiek, voegt sustain toe, strakt lage frequenties (bijv. MXR Dyna Comp, Keeley).
- EQ-pedalen: Chirurgische toonvorming – mids boosten voor doorslag, scoopen voor zwaarte (bijv. Boss GE-7, Empress ParaEq).
Mick Thomson en Jim Root leggen meerdere gain-stages, schakelen pick-ups en gebruiken noise gates om feedback te controleren. Het resultaat: een muur van geluid die zowel articulair als overweldigend is.