Na-WWII tiener hadden een geluid nodig dat verschilde van hun ouders' crooners en big bands. Rock gaf hen eigendom.
Zwart rhythm & blues samengevoegd met wit country → gedeelde podia, gedeelde charts. Brak segregatiebarrières (Chuck Berry, Little Richard, Elvis coverde zwarte artiesten).
Tienerliefde, auto's, school, revolte → later: oorlog, burgerrechten, existentiele angst (Dylan, Lennon, Springsteen).
Concert als communieel ritueel – energie, volume, spectacle (Elvis' heupen, The Beatles' geschreeuw, Woodstock).
Geboorde punk, metal, grunge, indie, hip-hop (sampling), pop. Nog steeds de lingua franca van wereldwijde jeugdcultuur.
Rock & roll was niet alleen muziek – het was een maatschappelijke beweging.