Couplet 1
In een klein stadje, waar dromen gemaakt worden,
Woont een koppel, een liefde zo groot,
Hun harten verstrengeld, als gouden draden,
Door seizoenen wisselend, verhalen die ze ontvouwen.
Refrein
Oh, maar tijd kan de wreedste littekens achterlaten,
Alzheimer's schaduwen in het donker,
Ze staan samen, met onwankelbare geloof,
Door het doolhof van herinneringen, hun liefde vervaagt nooit.
Couplet 2
Het gezicht van de vrouw, een schoon doek,
Nu gegraveerd met lijnen van afwezige blik,
Haar geest een drif, in verlegen dagen,
Terwijl haar hart nog klopt, in een zoete, gedempte nevel.
Brug
De man, haar pilaar, een volhardende ziel,
Met zachte aanraking en geduldige controle,
Hij fluistert verhalen, uit verleden tijden,
Houdt de glimmen van hun liefde, hoog.
Couplet 3
In schemerende uren dansen ze, langzaam en langzaam,
Alsof het verleden nog een keer zou kunnen gloeien,
Hun lichamen zwaaien, in ritme zo zuiver,
Alzheimer's ketenen kunnen liefde's duurzame genezing niet breken.
Refrein
Outro
In dat eenvoudige stadje, hield liefde zijn macht,
Door de wendingen van het leven, vonden ze hun weg,
Want liefde, ware liefde, kan elke kloof overbruggen,
Alzheimer's kan stelen, maar het kan nooit werkelijk verbergen.