Duke Ellington's Meest Blijvende Composities: 10 Jazz Standaarden
Duke Ellington schreef of co-schreef meer dan 1.000 stukken. Deze 10 definiëren zijn genialiteit – en de jazzcanon.
- 'It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)' (1932) – Het swing-era manifest.
- 'Mood Indigo' (1930) – Microtonale klarinet/gedempte trompet voicing; melankolisch meesterwerk.
- 'Sophisticated Lady' (1933) – Chromatische daling, elegante melankolie.
- 'Solitude' (1934) – Perfect 32-maat ballad; gecoverd door iedereen.
- 'Caravan' (1936, co. Juan Tizol) – Exotische mineure groove; Latijnse jazz-foundatie.
- 'I Got It Bad and That Ain't Good' (1941) – Harmonische sophisticated, lyrische resignatie.
- 'In a Sentimental Mood' (1935) – Intiem, rubato perfectie. Coltrane/Ellington duet-versie is heilig.
- "Don't Get Around Much Anymore" (1940) – Pop-crossover; tekst Bob Russell.
- "Take the 'A' Train" (1941, *gecomponeerd door Billy Strayhorn*) – Ellingtons thema. Strayhorn was zijn alter ego.
- 'Satin Doll' (1953, co. Strayhorn & Johnny Mercer) – Suave, swingend, standaard van standaarden.
Dit zijn niet zomaar liedjes – ze zijn het vocabulaire van jazz. Elke improvisateur spreekt Ellington.