Een mol (♭) is een muzikale toekenteken dat de toonhoogte van een noot met een halve toon (semiton) verlaagt. Het symbool is afgeleid van een gestileerde kleine 'b' (historisch 'b rotundum').
Creëert noten buiten de diatonische toonsoort, wat chromaticisme, modale menging en expressieve harmonische kleur mogelijk maakt.
B♭ = A♯ (deze toonhoogte, andere notatiecontext). Keuze hangt af van toonsoort, harmonische functie en leesbaarheid.
Lichte verlaging van de 3e, 5e of 7e trap (microtonaal platter dan gelijkmatige temperatuur) creëert kenmerkende 'bluesy' expressiviteit.
Mollen transponeren passages om te passen bij stem/instrumentaal tessituur (bijv. een stuk een semiton naar beneden verschuiven).
Mollen duiken op in middeleeuwse notatie (Musica ficta) voor musica falsa — noten buiten het hexachordsysteem. Gestandaardiseerd in de Renaissance met toonsoorten.
Mollen zijn fundamenteel voor Westerse tonale navigatie, wat modulatie, chromatische harmonie en expressieve inflexie in alle genres mogelijk maakt.